Anneler günü…

Bir el lazım
Anneler günü…
Günümüz koşullarında, bu yoğunlukta ve zalim iş hayatında kim annesiyle eşiyle çocuğuyla yeterince zaman geçirebilir ki?
Şanslı olanları, hayat endişesi taşımayanlar işin aslı tuzu kuru olanlar hariç çok az insan.
Kim her hangi bir varlığı karşılıksız sevebilir ya da onun için yırtınır?
Bu sorunun cevabı için tek bir varlık çıkar öne ANALARIMIZ…
Kutladık geçti,
Bir telefonla yada kısa bir ziyaretle bir hediye ile gönlünü alabildik mi acaba?
Başta da söyledik ya
Onlar karşılıksız sever.
Borcunu ödemeye kalksan ömrün yetmez.
Onların yaptıklarını ödemek ödeyebilmek için yeryüzünde bir meblağ yok
Üç kardeşiz.
En büyüğümüz Ankara’da iki oğlu var Allah bağışlasın iki oğlunun ikişer tane çocukları var. Oğullarının birisi Gelibolu’da biri Yeni Zelanda’da biri uzakta diğeri çooook uzakta.
Ortanca İstanbul’da onunda iki evladı var. O şanslı olan çocukları ile aynı şehirde aynı semtte. Birlikte zaman geçirme halleri bir hayli.
Bendeniz Antalya’da iki kızım var birisi daha 1 yaşında diğeri 20. Üniversite tahsilinde Bizde şanslıyız annem ve Ablama oranla.
Sitem eder bazen “3 çocuğum var hiç birisi yanımda değil” diye
Bayramlar doğum günleri ve benzeri günler onun için neredeyse hüzün deposu.
Gidemeyiz çünkü yanına
Geçen Kurban bayramında kaza geçirdi 4 ay yattı ablalarım hep yanındaydı ben arada gittim geldim. Bizi gördüğü için acı çekmiyor gibiydi. Aklından geçirmiştir belki de “ Hep kaza mı geçirsem” diye
Allah onların acılarını göstermesin. Hepsi elleri öpülecek varlıklar.
Tüm anneler yalnız olmamayı hakediyor.
Keşke imkanımız olsa da hep yanlarında olsak.