Kuzen şunu yazmış;
Bazılarımız şiirlere tutunuyor …
Bazılarımız şarkılara …
Bazılarımız filmlere tutunuyor …
Bazılarımız kitaplara …
Sanırım artık insan,
tutunamıyor insana !!!..
Yıllardır görmüyorum. Oysa aynı sokakta aynı sofralarda büyüdük. Sosyal medyadan takip ediyoruz şimdilerde birbirimizi. ‘Ne kadar çok annesine benzer oldu yaşlandıkça’ desem kızacak ama o da artık bir anne oldu güzeller güzeli kızı boyunu geçti.
Neyi kimden saklayacağız ki !...
Puşt zulalarına canlı bombaların gizlendiği şu zamanda.
…..
Sağlam bir eğitimci. Şekerciler sülalesinden böylesi çıkar.
Bir kaç gün öncede siyah beyaz bir kedi fotoğrafı koydu bir bebekle yan yana.
Sonra altına şöyle yazdı ;
Merhametli çocuklar büyütün
Kedilerin kuyruğunu çekmeyen
Karınca yuvalarına basmayan,
Salyangozları ezmeyen çocuklar…
Köpekleri taşlamayan,
Ağaç dallarını kırmayan,
Çiçekleri ezmeyen çocuklar…
Ağlayan arkadaşına neyin var diye soran,
Düşen arkadaşını kaldıran çocuklar…
Sevgiyi hissetmeyi ve hissettirmeyi bilen
çocuklar büyütün.
İşte o zaman ne bomba düzeneği yapar elleri çocuklarımızın,
Ne de canlı bomba olur insanı katleden…
…..
İçi kan ağlıyor hepimiz gibi biliyorum. Ankara’nın göbeğine dağılan genç bedenler canını acıtıyor. Öfkesine gem vuruyor, şiire tutunuyor Ahmet Arif’in dizelerinden insana …
Nerede bir can ölse,
Oralı olur yüreğim, olmalı zaten.
Olmazsa "insan" olmaz yüreğim…..
İşte bütün mesele iyi çocuklar vicdanlı çocuklar yetiştirmekte.
Bütün mesele insan olabilmekte!...
…….
Neden yazıyorum bunları biliyormusunuz?
İnsanlığımızı hatırlayabilmemiz için.
İnsanlıktan çıkmışların ortalığı kan gölüne çevirdikleri günden bu yana, düşüncelerimizle, dilimizle, kalemimizle kin ve nefret kustuğumuz için.
İnsanlıktan yana olmadığımız için…
……
Teşekkürler kuzen ve diğer barıştan yana olanlar,
Terörün bir insanlık suçu olduğunu, insanın insana tutunmasını hatırlattığınız için…