‘Bu bir son değil,

Bu ,hatta sonun başlangıcı bile değil,Bu olsa,olsa başlangıcın sonu..’
Churchill…
İkinci dünya paylaşım savaşı, insanlığa ve politikacılara unutulmaması gereken bir sürü ders vermiştir de anlayan beri gelsin..
Gücünü abartan ideologlara, aslan sosyal demokratlara, komünistlere ,faşistlere..
İngiltere savaşın başından beri Alman ve Japonlardan dayak üstüne dayak yemişti. 1940 yazında Fransa’dan kaçarcasına çekilmişti, ardından Yunanistan ve Girit adasını kaptırmıştı. Kuzey Afrika da Tobruk , Uzak Doğuda Hong-Kong ve Singapur Japonlarca ham edilmişti.(O günlerde Uzak Doğuda, Hong-Kong da,bir orduevini siper haline getirmek için kum torbaları ile salona doluşan askerlere en çok tepkiyi İngiliz Paşalarının yelloz karıları vermişti: ‘Ay bayılacağım şimdi buraya sıradan neferler giremez!’ diyerek…) Yani neyi ,neden savunduklarını bilmeyen, ‘cumhuriyet’ ve ‘halk’ kavramlarını birbirinden ayrı gören, düşünen bazı aslan sosyal demokratlar gibi.
Yenilgi üstüne yenilgi alıyorlardı. (Ama kabul etmek gerekir ki Adolf Hitler, zırcahil biri değildi. En çok ‘okumayı’ severdi ve ünlü Alman filozoflarının eserlerini ezbere bilirdi.!)
Neyse,
Hükümetin hiçbir halttan anlamamasına rağmen savaşa müdahalesi çokça ve sıkça oluyordu. Bir sürü burnu sümüklü orta yerde ahkam kesiyor ve İngiliz halkının evlatları savaş alanlarında ölüp gidiyordu.
Allah durduk yerde kimseyi İngiliz yaratmıyordu tabii, onların bekleyecek , öyle 10-15 seneleri yoktu.
Savaşı kazanamayan giderdi…
1942 Haziran ayı içinde Orta Doğu da ki son İngiliz kalesi, Mısır, düşmek üzereydi. Alman ordusu , İngiliz, 8. Ordusunu önüne katmış kovalıyordu. Komutanlar değişmişti, savaş yöntemi de değişecekti. Ne yapılacak, yapılacak Almanlar Mısır kapılarında durdurulacaklardı. İngiltere Londra’yı kaybedebilirdi ama Süveyş kanalını kaptırmazdı…
Churchill’in son kozuydu, eğer Kahire düşerse o da düşerdi… İngilizler gözünün yaşına bakmadan onu emekliye sevk ederlerdi, bir daha sokağa bile çıkamazdı…
Hitler’e kabadayılık yapıp durmuştu, olmuyordu öyle..
o kabadayılık yapacak, İngiliz çocuklar ölecek…
Sonun da İngiliz ordusu taktiklerini ve subaylarını değiştirmiş ve son anda Rommel ve Alman kuvvetlerini durdurmayı başarmıştı… ortada zafer falan yoktu ,iyimser bir bakışla bir yenişemezlik söz konusuydu.
Ama Churchill kelimelerin ve siyasi sloganların efendisiydi. Yazımıza başlık olan bu sözleri Kasım ayında Kuzey Afrika da çok da başarılı olmayan bir İngiliz Taarruzundan hemen sonra söylemişti….
Süreci başlangıca çekerek aslında kendi süresini uzatmıştı… iyi bir taktikti bu ….
Ne demiş tekrar edelim;
‘Bu bir son değil,
Bu, hatta sonun başlangıcı bile değil,
BU,OLSA,OLSA BAŞLANGICIN SONU!!!!’