Bir otobüs gecikince yolculuk uzuyor, ardından aktarma kaçıyor, işe yetişme hesabı başlıyor. Çocuğunu okuldan alacak kişinin planı da değişiyor. Durağın tabelasında on dakika yazıyor. O on dakika, herkesin gününden aynı şeyi götürmüyor.

Zamanı saatle ölçüyoruz, çalışma hayatı da uzun süredir bu ölçüye göre kuruluyor. E. P. Thompson, sanayileşmeyle birlikte saatin iş disiplininin parçası hâline gelişini anlatır. Fabrikada ölçülen zaman, bugün vardiyaya yetişmekte, randevu saatini kaçırmamakta, servis ya da otobüs çizelgesine göre yaşamakta karşımıza çıkıyor. Dakiklik kişisel bir alışkanlık gibi görünse de insanın kendi zamanını ne kadar belirleyebildiği, iş ve yaşam koşullarına bağlı.

Bekleme süresinin bedeli de eşit dağılmıyor. Maaşlı izin kullanabilen biriyle saatlik ücretle çalışan biri, aynı gecikmeyi aynı şekilde karşılamıyor. Otobüsü kaçıran kişi daha geç varmanın yanında ücretinden, dinlenme süresinden ya da çocuğuyla geçireceği zamandan da kaybedebilir. Bakım sorumluluğu olanların günü, başkalarının saatlerine daha sık bağlanır.

Beklemek, insanın dikkatini de kendine bağlar. Sıranızı kaçırmamak için kapıyı kollarsınız. Bir telefonun geri dönüşünü beklerken telefonu yanınızda tutarsınız. Gün içinde başka işler yapıyor görünürken aklınızın bir kısmı gelecek habere ayrılır. Bekleyişin süresi kadar, ne zaman biteceğini bilmemek de hayatı askıda tutar.

Pierre Bourdieu, bekletme gücünü iktidar ilişkilerinin bir parçası olarak ele alır. Birinin kendi takvimini koruyup başkasını belirsizlikte tutabilmesi, aradaki güç farkını görünür kılar. Bekleyen planını erteler, hazır durur, gelecek karara göre davranır; bekleten kendi programını sürdürür.

Birinden haber beklerken telefonu elimize alıp bırakıyoruz. İşimize dönüyor, yeniden ekrana bakıyoruz. Cevap gelene kadar aklımızın bir köşesi açık kalıyor. Kimin aranmayı beklediği, kimin gecikse de ilişkiyi sürdürebildiği, gündelik yakınlığın içindeki güç farkını gösteriyor.

Zaman üzerindeki bu eşitsizlik evin içinde de sürüyor. Okul çıkışını, doktor randevusunu, yaşlı bir yakının aramasını kollayan kişi, gününü başkalarının ihtiyaçlarına göre düzenliyor. Bakım emeği, yapılan işlerin yanında hazır bulunmayı da içeriyor. Bu hazır oluşun yükü aile içinde eşit paylaşılmıyor; kadınların zamanı, başkalarının ihtiyaçlarına göre daha sık esnetiliyor.

Kent de bekleme sürelerini eşit dağıtmıyor. Seyrek seferler, aktarmalar, iş ve okul saatleri birbiriyle uyuşmadığında yolculuk uzuyor. Kentin işleyişi, insanların her yere zamanında yetişebileceği varsayımıyla kuruluyor. Ulaşım, çalışma saatleri ve bakım düzeni birbirine değdiğinde, birkaç dakikalık gecikme bir hanenin bütün gününü etkileyebiliyor.

Birinin zamanını harcamak kolaylaştığında, o zamanı kimin hayatından aldığımızı da sormak gerekir. Kaybolan, takvimdeki birkaç dakikayla sınırlı kalmıyor; insanın kendine, sevdiklerine ve dinlenmeye ayıracağı yer de daralıyor. Bütün gün başkalarının saatine yetişen insandan, akşam kendi hayatına yetişmesini bekliyoruz.

Durağın tabelasında on dakika yazar, bekleyenin gününden ne eksileceği orada görünmez. Bekletme gücü, başkasının gününü kendi takvimine bağlayabilmektir. Giden zamanın telafisi yoktu