* * *
Oysa yine biz çalışanlar biliyoruz ki; mutsuz çalışan daha az üretir. Neyse haftanın ilk iki günü atlatıldı mı fabrika ayarlarına dönülüyor da. Ama konu sadece bu değil, bizler yani Türk halkı, yaşamından pek mutlu ve memnun değilmiş. Bunu kim söylüyor? OECD söylüyor. Yapılan araştırmaya göre, Türkiye, 35 OECD ülkesi arasında 32'nci sırada yer alıyormuş. Yani halkımız mutsuzmuş. Peki, neden mutsuzuz ki?
* * *
Ne günah işledik de böylesine bir sıralamada sona düşüp, sınıfta kaldık. Bunun sebeb-i hikmetini de uzmanlar bilir herhalde toplum olarak neden mutsuzuz. Oysa herkesin gıpta ettiği güzel bir coğrafyada yaşıyoruz, insani kültür ve adetlerimiz gereği yardımlaşmayı seviyoruz, toplum olarak birbirimize saygılıyız gibi güzel hasletlerimiz var. Ama gel gör ki, yaşamımızdan memnun değiliz.
* * *
Neden sorusunun psikolojik tarafını bir kenara bırakıp, sokağın sesine kulak verince mutsuzluğumuzun özeti ortada galiba. Kazanılan para yetmiyor, işçisi, memuru, emeklisi yani çalışanı çalışmayanı evdeki hesabı çarşıya uyduramıyor. İşsiz sayısı yüksek, hele de genç işsizlik oranı. Üniversite mezunları işsizliğe kep fırlatıyor.
* * *
Yetkililerin 'İşsizlik düştü düşüyor, belinini kırdık' dediği sorun, vatandaşa göre bitmedi, bitecek gibi de görünmüyor. Aslında insanlar, işsizliğin tamamen ortadan kalkmasını da zaten beklemiyor. Öyle rahat bir nefes alındığı falan da yok. Emekli olan, aile bütçesinin belini düzeltemediği için çalışma hayatına devam ediyor, istihdam yaratıyor. Emekliye ayrılanların yeri boşalmıyor ki, gençler işe girebilsin. Yani iş bulma sorunu bitmiyor bitecek gibi de görünmüyor.
* * *
Bir de madalyonun diğer bir yüzü var, bir kesim iş diye kıvranıyor, iş bulanlar ise işinden memnun görünmüyor. Bu galiba daha çok eğitimli genç kesimin derdi. Eğitimini aldığı sektörde değil de, bulabildiği işe giren kesim, yaptığı işten pek memnun olmuyor gibi. Demek oluyor ki, insanların mutsuzluğunun en büyük nedeni ekonomik, en büyük korkusu da işsizlik. Sonuç mu? Mutsuz, yaşamından memnun olmayan bir toplum.
